Binnen hebben ouderwetse boerderijkleuren de overhand. Op een kast staan de portretten van zijn dierbare kinderen, kleinkinderen, ouders, studiegenoten, oud-collega’s. aan de muur hangt een prachtig schilderij van een koppel koeien. Koopmans verloochent zijn afkomst niet al zal hij ontkennen vervuld van nostalgie te zijn. En een romanticus is hij ook niet. Telefonisch liet hij al weten eigelijk een saaie man te zijn. Het zou volgens hem ook een hele toer worden een aardig stukje over hem te maken.

Het oude blauw en rood en groen en de koeien aan de muur mogen dus niet in verband worden gebracht met de ouderlijke boerderij achter Nanningasluis tussen Oosterwolde en Donkerbroek. Hij bewaart er overigens wel hele beste herinneringen aan. Koopmans: ,,Ik kom uit een heel fijn gezin, ik heb een prachtige jeugd gehad. Het kon niet beter.

Heit was boer op de plaats waar nu broer Arend boert. Heit was een man van de coöperaties. Vrijwel nooit heeft hij zoon Lense lovend toegesproken tijdens diens lange en zeer succes volle carrière. Eenmaal slechts, toen Lense lid werd van de Raad van Beheer van de Rabobank. Toen zei hij: ,,Dat is het mooiste wat een boerenjongen kan overkomen." Lense Koopmans glimlachte warm bij het ophalen van die herinneringen.

Arend werd dus boer en Koopmans’ andere broer Gerard volgde het Cios. Zelf stond Koopmans een aantal jaren in het doel van Dio Oosterwolde, maar Gerard die kon pas echt voetballen. ,,Zo hard die kon schieten, uit stand nog wel." Nu is Gerard planner bij het transportbedrijf Jan Krediet. Boer, planner, hoogleraar. Heit en mem Koopmans hadden zonen in soorten.

Lense Koopmans: ,,Ik moet het op de lagere school aardig hebben gedaan, want ze vonden dat ik naar het lyceum moest." In Drachten rolde hij vlot door alle klassen en haalde gymnasium B. De jonge Koopmans koos scheikunde als studierichting. ,,Maar eenmaal in Groningen boeide het vak me niet meer, ik had geen geduld voor het practicum. Ik wist het na een week al. Dit wilde ik niet. Ik lag een nacht te worstelen met de keuze tussen de sportacademie en een rechtenstudie."

Het was de latere notaris Simon Slagman, die Koopmans nog van het Drachtster Lyceum kende, die de doorslag gaf. Slagman pochte van de rechtenstudie en vooral van professor Jan Pen. Koopmans volgde Slagman en vraagt zich nu nog wel eens af wat er van hem geworden was als zijn oude schoolmakker hem niet overgehaald had. Pen bleek zijn inspirator, vier jaar later deed Koopmans zijn doctoraal examen en weer drie jaar later promoveerde hij, 25 jaar pas, tot doctor in de rechtsgeleerdheid bij Pen.

Hij heeft zich wel eens afgevraagd of hij zondagskind was. Zo vaak op het goede moment op de goede plaats. ,,En niet omdat ik het altijd opzocht. Ik heb gewoon veel geluk gehad. Na mijn studie belde omke Anne. Anne Vondeling, die was toen minister van financiën. Of ik bij hem op het ministerie wilde komen werken. Vondeling was omke Anne, omdat hij in de oorlog bij ons op de boerderij ondergedoken is geweest."

Hij was nog maar 29 jaar, toen Lense Koopmans hoogleraar aan het Erasmusuniversiteit in Rotterdam werd. De lange blonde Fries was de ‘brght young man’ onder de economen in de jaren zeventig. Koopmans: ,,Het ging snel, misschien wel te snel, denk ik nu wel eens. Je ziet het in de sport ook wel eens, dat jonge talenten te snel komen. 55 ben ik nu nog maar en ambities heb ik eigenlijk niet meer. Nou ja, de ambitie om mijn leven naar mijn eigen zin in te richten."

Na zijn hoogleraarschap was hij drie jaar plaatsvervangend directeur-generaal van de rijksbegroting, terug dus op het ministerie van financiën. Vervolgens werd hij lid van de Raad van Bestuur van Ogem en dat zou niet zijn meeste succesvolle periode worden. Het zondagskind achter Nanningasluis zat het ook wel eens tegen. Maar daarna, als president-directeur van de uit Ogem voortgekomen TBI-Holdings, pakte Koopmans de draad weer op.

,,Nadien ben ik nog wel eens door de partij benaderd, maar ik hou niet van de politiek. Als je je elke dag wilt laten beledigen dan moet je in de politiek gaan. Het is me te vrijblijvend. Er wordt wel eens geroepen maar ze zijn zo zelden doordrongen van de impact van hun beslissingen. Ik heb ministers geadviseerd, ik heb op het ministerie gewerkt. Misschien heb ik met wat ik nu doe af en toe evenveel invloed al een minister."

,,Bij elk economisch probleem stel ik mezelf twee vragen: Wat kost het? Wie betaalt het? Meer niet, niks geen sociale invalshoek. Ik mis elke vorm van bevlogenheid. Daar schiet niemand iets mee op. Ik leg de medicijnstudent uit dat hij het geld dat hij als doctor uitgeeft, maar eenmaal kan uitgeven. Dat hij dus keuzes moet maken. Dat raakt het ethische, maar daar bemoei ik me niet mee. Artsen geven in Nederland gezamenlijk per jaar ƒ 100 miljoen uit aan behandelingen, medicijnen, zorg en uitkeringen, honderd miljoen is me een bedrag.en ik probeer die studenten uit te leggen dat ze dat samen doen. Ik leg hen uit wat de financiële gevolgen van hun beslissing zijn.

 Voor het grote publiek is hij liever anoniem, publiciteit houdt hij af. ,,Omdat ik het niet nodig heb. Ik ruin geen bedrijf dat reclame nodig heeft, ik ben geen artiest die het van de publiciteit moet hebben. En ik ben ook geen receptietijger, ik hou niet van recepties."
In Sondel vindt hij de anonimiteit. ,, Hier ben ik Lense Koopmans, dorpsbewoner, niet meer, niets minder en daar hou ik van.

Bron: Leeuwarder Courant, 22 augustus 1998 door Bonne Stienstra.